ISTORIJA OPŠTINE

NASTANAK NASELjA I NjEGOVO IME

Kraj  19. i početak 20. veka nagoveštavaju nastanak današnjeg naselja i opštine Voždovac. Oko 1870. godine,  sa leve strane Mokroluške reke, koja je odavno, kao deo beogradskog kanalizacionog sistema, „sišla“ pod zemlju,  na prostoru današnje Autokomande, trgovac Nikola Stefanović izgradio je mehanu. Ubrzo potom, u njenoj okolini, duž Kragujevačkog i Kumodraškog puta i između njih, niklo je malo naselje čije je prvo ime bilo – „Kod Stefanovića mehane“.

Sećajući se da je upravo iz njihovog kraja, sa mesta gde je danas voždovačka crkva, Karađorđe 1806. godine krenuo u pobedonosni pohod na beogradsku tvrđavu, žitelji novonastalog predgrađa spontano su počeli da koriste ime – Voždovo naselje. Ono je 1904. postalo i zvanično da bi se tokom vremena oblikovalo u Voždovac.

Naselje se najpre širilo, ne prema Beogradu, već prema Kumodražu što je, verovatno, uslovila niža cena građevinskog zemljišta za sve veći broj ljudi koji su, a naročito posle izgradnje pruge Beograd-Niš, počeli da dolaze u Beograd i u njemu trajno ostajali.

Već krajem 19. veka Stefanovićevo imanje otkupilo je Ministarstvo vojske. Umesto mehane podignuti su objekti za smeštaj topova pa je narod ovaj prostor počeo da označava kao – Topovske šupe, što se i zadržalo sve dok topove nisu zamenili automobili.

istorija-opstine-vozdovac

Voždovčani 1912. godine dobijaju električnu energiju i vodovod, a 1926. od Slavije ka Voždovcu krenuo je tramvaj. Dok su 1896. godine registrovane samo 42 voždovačke kuće, pred Prvi svetski rat ovde je živelo oko 600 ljudi u 95 domova. U vreme kada je građen Avalski put, 1927. godine, između današnjeg Bulevara oslobođenja i Bulevara vojvode Stepe, uz kredite Hipotekarne banke, počela je planska izgradnja Činovničke kolonije, a južnije od nje nastalo je i Predgrađe kraljice Marije. U periodu između dva svetska rata, nikla su i voždovačka naselja Pašino brdo, Dušanovac i Marinkova bara.

OPŠTINA I NjENI SIMBOLI

Kada je 1856. godine, u vreme administrativno-teritorijalnog organizovanja srpske države, formiran Vračarski srez, u njegovom sastavu bila je celokupna teritorija današnje opštine Voždovac, izuzev Zuca i Ripnja.

Nepun vek kasnije – 1952. godine, u okviru reorganizacije Beograda koji je do tada bio podeljen na rejone (nekadašnje kvartove), formiraju se opštine, a među njima i današnja Gradska opština Voždovac. Tom prilikom u njen sastav ulaze dotadašnji 6. i deo 7. beogradskog rejona.

Tri godine potom, jula 1955. godine, voždovačkoj opštini priključeni su Beli Potok, Jajinci, Kumodraž, Pinosava i Rakovica selo, u toku 1957. Pašino brdo i Dušanovac, a nešto kasnije i Zuce. Početkom 1960. Voždovcu je priključen i Ripanj. Time su formirane današnje granice opštine.

Grb Gradske opštine Voždovac usvojen je 1993. godine. Dva gornja polja štita podsećaju na grb Srbije i Šumadije koji su se nalazili na ustaničkoj zastavi i pečatu vožda Karađorđa po kome opština nosi ime. Polje sa dvostrukom ružom asocira na zelene voždovačke površine.

Desni držač štita je crni vepar – heraldičko znamenje Šumadije, čija je Voždovac severna kapija. Držači nose zastave Beograda i Karađorđevih ustanika, a u u grb su utkane i boje srpske zastave.

Opštinska slava je Sveti Andrej Prvozvani koji se obeležava 13. decembra.